Bezsenność i neurofeedback – wprowadzenie

Bezsenność jest poważnym zaburzeniem snu we współczesnym społeczeństwie i ma wiele konsekwencji psychologicznych, fizycznych, zdrowotnych i zawodowych. Typowe metody leczenia bezsenności obejmują farmakoterapię, terapię poznawczo-behawioralną i stosowanie produktów dostępnych bez recepty. Te terapie mają różny stopień skuteczności i / lub potencjalne skutki uboczne. W oparciu o neurokognitywny model bezsenności, w którym ciągłe przetwarzanie sensoryczne i poznawcze może zakłócać sen, neurofeedback jest potencjalnym leczeniem niefarmakologicznym. Opierając się na ograniczonych, ale pozytywnych badaniach w tej dziedzinie, neurofeedback można uznać za obiecujące narzędzie w leczeniu bezsenności.

Neurokognitywny model bezsenności sugeruje, że zwiększona aktywność ośrodkowego układu nerwowego i ciągłe przetwarzanie sensoryczne i poznawcze może powodować trudności w zasypianiu i utrzymywaniu snu. Teoria ta jest poparta odkryciami zwiększonej aktywności kilku fal mózgowych u pacjentów z bezsennością, a także wyższego metabolizmu w układach pobudzenia podczas snu, mierzonego za pomocą tomografii emisyjnej pozytonowej lub PET. Na podstawie powyższych ustaleń można zasugerować, że podejście niefarmakologiczne, które interweniuje na poziomie pobudzenia korowego i przetwarzania poznawczego, może być skuteczne w poprawie snu u pacjentów z bezsennością. Ponieważ neurofeedback może skutkować samoregulowaniem się parametrów aktywności korowej u pacjentów, sugeruje się, że neurofeedback jest użytecznym niefarmakologicznym podejściem do leczenia bezsenności.

Pierwszą pracą badającą tę możliwość było badanie Howe i in. (1970), którzy stwierdzili, że wzmożony sen (ułatwianie wybuchów wrzeciona snu i dłuższych okresów niezakłóconego snu) był konsekwencją ułatwienia pewnego rytmu u kotów. Autorzy wykazali, że koty nauczyły się dobrowolnie wzmacniać fale EEG w stanie czuwania poprzez warunkowanie instrumentalne, czyli neurofeedback. Oprócz tego, znaleziono jeszcze 4 dodatkowe badania: Percy i in. (1982), Gruber i in. (2008), Breteler i in. (2010), Klimesch (2014). Cały artykuł liczy 3 strony i jest dostępny dla zalogowanych profesjonalnych neuroterapeutów.

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować