Neurofeedback i depresja – przegląd systematyczny badań – wprowadzenie

Ten artykuł ma na celu przedstawienie aktualnego poziomu dowodów na zastosowanie neurofeedbacku w leczeniu depresji wraz ze szczegółowym przeglądem badań w tej dziedzinie i omówieniem uzasadnienia stosowania każdego protokołu. Kryteria La Vaque i in., zatwierdzone przez Association for Applied Psychophysiology and Biofeedback oraz International Society for Neuroregulation & Research, zostały przyjęte jako sposób oceny badania. Stwierdzono, że protokoły elektroencefalograficzne (EEG) w neurofeedbacku, a mianowicie regulacja w górę rytmu 1, 2 i 3, kwalifikują się do poziomu 2/5, „prawdopodobnie skuteczne”. Protokół asymetrii fal 2 również otrzymał ograniczone dowody wpływu na depresję (poziom 2/5, „prawdopodobnie skuteczny”). Zatem neurofeedback ukierunkowany specjalnie na depresję jest umiarkowanie wspierany przez istniejące badania (wszystkie spełniają poziom 2/5, „prawdopodobnie skuteczny”). Największą komplikacją uniemożliwiającą niektórym protokołom osiągnięcie wyższego poziomu dowodów, jest stosunkowo duża liczba niekontrolowanych badań i brak dokładnych replikacji wynikający z niejednorodności szczegółów protokołów, długości treningu, miar poprawy, warunków kontrolnych i charakterystyki próbki. Standardowa długość treningu mieściła się w przedziale 10-30 sesji, co pasuje do opinii o neurofeedbacku EEG jako modalności trudnej do nauczenia się. Wskaźniki remisji w MDD wynosiły prawie 50%, co wydaje się imponującym wynikiem, chociaż badania, które je zgłaszały, były niekontrolowane. Istniejące badania nad dużymi zaburzeniami depresyjnymi i innymi zaburzeniami depresyjnymi są zgodne z poziomem 2 dowodów („prawdopodobnie skuteczne”). Nieklasyczne protokoły oparte na idei asymetrii emocjonalnej mogą zasługiwać na uwagę w przyszłości, chociaż obecnie pasują do 1 lub 2 poziomu dowodów. Badania ujęte w przeglądzie: Oehlen i in. (2014), Lin i in. (2019), Koo i in. (2016), Chug i in. (2011), Giraldo i in. (2015), Sadjadi i in. (2015), Congedo i in. (2014), Seo i in. (2019), Beauregard i in. (2009), Lawson i in. (2013), Eskikurt i in. (2020), Stevens i in. (2009), Lin i in. (2020). Cały przegląd ma 14 stron i jest dostępny tylko dla zalogowanych, profesjonalnych neuroterapeutów.

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować