Neurofeedback i zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) u dzieci – ocena dowodów i proponowane wytyczne – wprowadzenie

 

Leki pobudzające i terapia behawioralna są najczęściej stosowanymi i akceptowanymi metodami leczenia zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD). Tutaj zbadano, jak efektywna w tym zaburzeniu jest niefarmakologiczna interwencja kliniczna, znana jako neurofeedback (NFB), w porównaniu do empirycznie wspieranych terapii. W tym przeglądzie ilościowym wykorzystano zaktualizowaną i bardziej rygorystyczną wersję wytycznych Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego do oceny „ugruntowanych” metod leczenia i skupiono się na skuteczności przy użyciu wielkości efektów (ES) i remisji, ze szczególnym uwzględnieniem efektów długoterminowych. Efektywność i skuteczność porównuje się z lekami i terapią behawioralną na podstawie badań wzorcowych. Uwzględnione zostaną tylko najnowsze przeglądy systematyczne i metaanalizy, a także wieloośrodkowe randomizowane kontrolowane badania (RCT). Dwie metaanalizy potwierdziły znaczącą skuteczność standardowych protokołów neurofeedbacku dla ocenianych przez rodziców i nauczycieli objawów o średniej wielkości efektu i trwałych efektach po 6–12 miesiącach. Cztery wieloośrodkowe RCT wykazały znaczną przewagę nad półaktywnymi grupami kontrolnymi, ze średnimi i dużymi wielkościami efektu pod koniec leczenia lub po zakończeniu leczenia i odsetkami remisji wynoszącymi 32–47%. Potwierdzono skuteczność w badaniach otwartych typu openlabel, nie stwierdzono oznak błędu publikacji i nie zgłoszono żadnych znaczących efektów ubocznych związanych z neurofeedbackiem. Można stwierdzić, że standardowe protokoły neurofeedbacku w leczeniu ADHD są dobrze ugruntowaną terapią o średnich do dużych rozmiarach wielkości efektu, odsetku remisji 32–47% i trwałych efektach ocenianych po 6–12 miesiącach. Badania włączone do przeglądu: Kenemans i in. (2012), George i in. (2002), Chutko i in. (2005), Wachtlin i in. (2017), Vogel i in. (2009), Kratz i in. (2010), Janssen i in. (2016), Twisk i in. (2018), Frenette i in. (2014), Palmer i in. (2018). Ten artykuł ma 8 stron. Całość dostępna jest dla zalogowanych użytkowników, będących profesjonalnymi neuroterapeutami.

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować