Neurofeedback u dzieci z ADHD: opis randomizowanego badania z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanego placebo – wprowadzenie

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) jest najczęstszym zaburzeniem zdrowia psychicznego u dzieci, występującym u od 7% do 10% chłopców i u 3% dziewcząt w wieku 4-11 lat. Charakteryzuje się nieuwagą i jej rozpraszaniem, nadpobudliwością lub nadmierną impulsywnością, których nie można wyjaśnić innym zaburzeniem, takim jak uszkodzenie mózgu, zaburzenie nastroju lub zaburzenie lękowe. Aż 4 na 5 dzieci, u których zdiagnozowano to zaburzenie, nadal cierpi na problemy z uwagą w okresie dojrzewania i dorosłości.

Anatomicznie, pod względem organizacji mózgu, wiele z tych dzieci wykazuje niedojrzały rozwój obwodów przedsionkowych wraz z innymi strukturalnymi i funkcjonalnymi zaburzeniami mózgu, w tym obejmujące móżdżek i korę ciemieniową. Istnieją również składniki fizjologiczne ADHD, które zostały zmierzone za pomocą ilościowego elektroencefalografu (QEEG). Zidentyfikowano trzy profile QEEG dla dzieci z ADHD.

Oprócz stosowania leczenia farmakologicznego i behawioralnego, zbadano możliwość leczenia ADHD przy pomocy terapii neurofeedback. W badaniach prowadzonych przez ponad 35 lat, zauważono, że jeśli dana osoba z powodzeniem reguluje aktywność elektryczną mózgu, zwykle następuje poprawa zachowania i funkcji poznawczych. Na podstawie badanego przypadku, Lubar i Shouse ustalili, że nagradzanie wzrostu określonego rytmu powoduje zmniejszenie objawów nadpobudliwości u dziecka, a hamowanie prowadzi do zwiększonej nadpobudliwości. Od czasu tamtego raportu, w ponad 100 publikacjach zbadano skuteczność terapii neurofeedback zamiast lub w połączeniu z interwencjami behawioralnymi i/lub farmakologicznymi w leczeniu ADHD. Prace badawcze obejmowały obserwacyjne studia przypadku, próby kontrolowane i próby kontrolowane z randomizacją.

W badaniach obserwacyjnych wyodrębniono różne czynniki, w tym efekty leczenia neurofeedback, identyfikując osoby reagujące i niereagujące, oraz różnice między osobami uzupełniającymi i niekompletującymi leczenia. W kontrolowanych badaniach bez randomizacji, porównano grupę trenującą neurofeedback z grupami kontrolnymi, np. stosującymi stymulanty, terapię grupową, biofeedback elektromiograficzny, komputerowy trening uwagi, trening poznawczy i kompleksową opiekę kliniczną obejmującą leki, szkolenie rodziców i konsultacje w szkole.

Podsumowując te badania, można stwierdzić, że leczenie neurofeedback zmniejsza główne objawy ADHD, o czym świadczy wiele wyników. W niektórych badaniach rodzice i nauczyciele zgłaszali poprawę uwagi i zmniejszenie nadpobudliwości i impulsywności. Niektóre badania wykazały poprawę zmiennych poznawczych, takich jak uwaga mierzona ciągłymi testami wydajności i/lub w IQ. W badaniu z 1995 roku wykazano, że możliwe było zmniejszenie dawek lub odstawienie leków pobudzających, natomiast w badaniu z 2003 wykazano równoważność efektów neurofeedback ze stymulantami. W niektórych badaniach zmienne ilościowego EEG zmieniały się w trakcie leczenia, a uczestnicy mogli utrzymać zmiany EEG przez sześć miesięcy i dwa lata po leczeniu. Niniejszy artykuł bada zastosowanie terapii neurofeedback na grupie kilkudziesięciu dzieci ze zdiagnozowanym ADHD i ma charakter podwójnej ślepej próby. Zgodnie z oczekiwaniami, badanie wykazało poprawę ocen behawioralnych nauczycieli u uczestników reagujących na zmiany aktywności fal mózgowych. Oceny nauczycieli odzwierciedlały zmiany w zachowaniu zależne od typu uczestnictwa – większe u trenujących, mniejsze u placebo. W całkowitej punktacji testu CTRS-R odnotowano istotne efekty leczenia ADHD ogółem po pierwszym etapie badania: grupa neurofeedback: 3,68, placebo: 1.47, oraz po drugim: grupa neurofeedback: 3,93, placebo: 2,36. Cały artykuł ma 4 strony i jest dostępny dla zalogowanych użytkowników, będących profesjonalnymi neuroterapeutami.

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować