Neurofeedback w leczeniu bólu – przegląd systematyczny-wprowadzenie

Streszczenie

Przewlekły ból jest poważnym problemem zdrowotnym na świecie. U większości osób z przewlekłym bólem leczenie biomedyczne nie przynosi odpowiedniej ulgi. Biorąc pod uwagę dowody na to, że nieprawidłowości neurofizjologiczne są związane z bólem, uzasadnione jest rozważenie terapii ukierunkowanych na te czynniki, do których należy terapia neurofeedback (NF). Głównym celem tego przeglądu było podsumowanie obecnego stanu wiedzy w zakresie: (1) różnych typów protokołów neurofeedbacku, które zostały ocenione pod kątem leczenia bólu; (2) dowodów potwierdzających każdy typ i protokół neurofeedbacku; (3) dowodów na występowanie ukierunkowanych zmian aktywności mózgu występujących podczas treningu NF; oraz (4) dowodów potwierdzających, że zmiana aktywności mózgu wiąże się z poprawą wyników leczenia. Kryteria włączenia były celowo szerokie, aby obejmowały każde badanie empiryczne wykorzystujące neurofeedback w odniesieniu do bólu. Ujęto neurofeedback bazujący na EEG. Większość badań była średniej jakości, obejmowała stan kontrolny i nie obejmowała obserwacji. Skoncentrowano się w nich na badaniu natężenia bólu (83%), częstotliwości bólu i innych zmiennych (zmęczenie, sen, depresja) w próbkach dorosłych (n = od 7 do 71) z bólami głowy, fibromialgią i innymi stanami bólowymi. W większości badań (79%) stosowano neurofeedback oparty na EEG. W leczeniu bólu zastosowano szeroką gamę typów i protokołów NF, których celem jest zwiększenie, zmniejszenie lub regulacja aktywności mózgu w pewnych obszarach teoretycznie związanych z bólem. Biorąc pod uwagę ogólnie pozytywne wyniki w przeanalizowanych badaniach, ustalenia wskazują, że procedury NF mają potencjał zmniejszania bólu i poprawy innych powiązanych wyników u osób z przewlekłym bólem. Jednak obecne dowody nie dostarczają ostatecznych wniosków ani nie pozwalają na wiarygodne zalecenia dotyczące tego, które protokoły lub metody podawania mogą być najbardziej skuteczne. Odkrycia te potwierdzają potrzebę kontynuowania – ale wyższej jakości – badań w tej dziedzinie. Badania ujęte w niniejszym przeglądzie: Dursun i in. (2010), Ashtiani i in. (2014), Novy i in. (2018), Walker (2011), Lappin i in. (2010), Mishra i in. (1987), Winter i in. (2011), Othmer i in. (2007), Fraser i in. (2015), Purcell i in. ( 2019), Kupper i in. (2013a), Askew i in. (2013b), Jensen i in. (2015), Sherlin i in. (2016), Battalio i in. (2018), Garcia i in. (2019), Moses i in. (2013), Kropp i in. (2000), Larbig i in. (1988). Cały artykuł ma 15 stron i jest dostępny tylko dla zalogowanych, profesjonalnych neuroterapeutów.

 

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować