Skuteczność leczenia neurofeedbackiem opornej depresji – wprowadzenie

Depresja jest jedną z najczęstszych diagnoz zdrowia psychicznego w Polsce i dotyka około 1,5 miliona ludzi w każdym wieku[1]. Została opisana jako epidemia i jest uznawana za jeden z głównych problemów zdrowotnych dotykających ludzi w każdym wieku, w tym dzieci, młodzież, dorosłych i osoby starsze. Depresja lub zaburzenia afektywne mają podłoże neuropsychologiczne i emocjonalne, wpływając na nastroje, uczucia, zachowanie i fizjologię. Aktualne trendy terapeutyczne obejmują takie metody leczenia jak leki, psychoterapia, metody medycyny alternatywnej oraz, rzadziej, neurofeedback (w artykule nazywany stymulacją wzrokowo-słuchową, AVE). Leki przeciwdepresyjne stały się pierwszą linią leczenia depresji stosowaną przez większość lekarzy. Szacuje się, że 50% osób cierpiących na depresję jest niezdiagnozowanych, błędnie zdiagnozowanych, niedostatecznie leczonych lub w ogóle nieleczonych, ale według niektórych szacunków nawet 90% osób z depresją może być skutecznie leczonych[2].

Wraz ze wzrostem liczby osób przyjmujących leki przeciwdepresyjne nastąpił wzrost liczby osób mających trudności z tolerowaniem leków lub cierpiących na poważne skutki uboczne[3]. Leki przeciwdepresyjne są drogie i nie ma badań nad skutkami ich długotrwałego stosowania. Badania wykazały, że gdy leki łączy się z psychoterapią, leczenie jest skuteczniejsze i rzadziej dochodzi do nawrotów[4].

Zastosowanie technologii EEG zwiększyło zdolność do identyfikacji różnic neurofizjologicznych u osób z objawami różnych zaburzeń[5][6], sugerując specyficzne cechy funkcjonalne, które mogą być modyfikowane przez interwencje prowadzące do lepszych rezultatów. Dokładniej rzecz biorąc, badania ilościowe EEG (QEEG) zidentyfikowały neurofizjologiczne wskaźniki w EEG zwiększonej czołowej wartości fal 1, zwiększonej czołowej fal 2 i zwiększonej przedniej asymetrii fal 3, które są związane i skorelowane z objawami depresji. Zwiększona względna czołowa fala 2 jest związana z dystymią i uogólnioną depresją lub jednobiegunową depresją, podczas gdy zwiększona względna przednia fala 1 jest związana bardziej z zaburzeniami nastroju i objawami afektywnymi dwubiegunowymi[7].

W tym badaniu zbadano zmiany miar spektralnych QEEG, które odpowiadają zmianom w subiektywnym postrzeganiu nasilenia objawów depresyjnych po zastosowaniu neurofeedbacku. Dokładniej, analizy regresji wykorzystano do określenia możliwego zestawu miar jednowymiarowych i wielowymiarowych, które można wykorzystać jako markery „terapeutyczne” definiujące terapię neurofeedback u opornych na leczenie pacjentów z depresją. To badanie ma 6 stron i jest dostępne tylko dla zalogowanych, profesjonalnych neuroterapeutów.

 

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować