Skuteczność neurofeedbacku w padaczce dziecięcej – wprowadzenie

Streszczenie

            Około 200 tys. dzieci w Polsce cierpi na padaczkę. Od pierwszych ustaleń w latach siedemdziesiątych XX wieku, trening neurofeedback jednego z rytmów jest stale wykorzystywany w leczeniu napadów. Badania konsekwentnie wykazały, że zwiększenie występowania określonej fali zmniejsza częstotliwość i nasilenie napadów. Chociaż w poprzednich badaniach próbowano mieszać przypadki pediatryczne, młodzież i dorosłych, nie odnotowano żadnego wpływu wieku. Wciąż brakuje badań w dziedzinie neurofeedbacku w leczeniu padaczki w populacji pediatrycznej. Do chwili obecnej nie opublikowano żadnego randomizowanego badania kontrolnego dotyczącego padaczki dziecięcej. Istniejące badania dotyczące zastosowania neurofeedbacku w leczeniu padaczki dostarczają mocnych dowodów na to, że trening neurofeedbacku może być skutecznym sposobem leczenia padaczki dziecięcej. Jednak istniejące badania nie są specyficzne dla populacji pediatrycznej. Brakuje również rygoru w badaniach, w których udokumentowano skutki neurofeedbacku u dzieci i młodzieży z padaczką. Dlatego na podstawie aktualnej literatury nie ma wystarczających dowodów, aby stwierdzić, że neurofeedback jest skuteczny w leczeniu padaczki dziecięcej. Jednak kryteria amerykańskiego Stowarzyszenia Psychofizjologii Stosowanej i Biofeedbacku (APBB) dla praktyk opartych na dowodach wskazują, że neurofeedback w padaczce dziecięcej jest prawdopodobnie skuteczny (poziom 2). Przyszłe badania, w których stosuje się metodę randomizowanych, kontrolowanych badań, znacznie pomogą zwiększyć poparcie dla stosowania neurofeedbacku jako skutecznego leczenia padaczki. Badania ujęte w przeglądzie: Friar i in. (1972), Stone i in. (1974), Smith i in. (1975), Seifert i in. (1975), Kaplan (1975), Lockard i in. (1976), Kloeve i in. (1976), Bahler i in. (1976), Finley (1977), Allison i in. (1977), Mcdonald i in. (1978), Black i in. (1979), Hutt i in. (1979), Shouse i in. (1980), Holder i in. (1982), Tansey (1985), Elfner i in. (1988), Lantz i in. (1988), Schonfeld i in. (1992), Trudeau i in. (1996), Uhlmann i in. (2001), Kozlowski i in. (2005), McMahon i in. (2011), Birkle i in. (2014).

Ten tekst ma 7 stron i jest dostępny tylko dla zalogowanych, profesjonalnych neuroterapeutów.

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować