Trwałe skutki terapii neurofeedback u dzieci z ADHD i zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) – wprowadzenie

Wprowadzenie

Wykazano wiele korzyści z zastosowania terapii neurofeedback w leczeniu dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. Neurofeedback okazał się skuteczny w wielu różnych zaburzeniach rozwojowych, takich jak autyzm, ADHD, epilepsja i dysleksja[1][2][3][4][5][6]. Ponadto nie ma badań, które zgłosiłyby jakiekolwiek szkodliwe skutki uboczne w wyniku leczenia neurofeedbackiem.

Wstępne badania sugerują, że neurofeedback jest skuteczną terapią zmniejszającą podstawowe objawy u dzieci zarówno z autyzmem, jak i ADHD[7][8][9][10]. Neurofeedback to terapia, która uczy pacjentów regulowania aktywności mózgu w celu pracy w nowy, bardziej wydajny sposób, dzięki zastosowaniu podstawowych paradygmatów warunkowania operacyjnego. To leczenie obejmuje zapewnienie pacjentowi wizualnej i / lub słuchowej „informacji zwrotnej” dla określonych zachowań neuronowych.[11] Poprzez warunkowanie pacjent uczy się, aby hamować częstotliwości EEG, które są nadmiernie generowane, i aby wzmacniać częstotliwości, których występuje niedobór. Dzięki ciągłemu szkoleniu osoby uczące są w stanie utrzymywać wzorce fal mózgowych jednocześnie ze zdrowym funkcjonowaniem neuronów. W 2007 roku opublikowano dowody wykazujące zdolność treningu neurofeedbacku do skutecznego trenowania funkcjonowania neuronów w normalnych stanach, a jednocześnie wykazując zmniejszenie objawów w stanach patologicznych.[12]

Neurofeedback został pierwotnie oceniony jako przydatna terapia przez Barry’ego Stermana w 1970 r. w Neuropsychiatric Institute of UCLA.[13] Później Lubar i Shouse w 1976 roku opisali wyraźnie pozytywne zmiany EEG i zmiany zachowania u hiperkinetycznego dziecka z ADHD po treningu pewnego rytmu EEG. Od tego czasu jest coraz więcej publikowanych badań wskazujących na pozytywne skutki neurofeedbacku z różnymi zaburzeniami, w tym ADHD. Monastra w badaniu z 2002 roku ocenił ponad 100 dzieci z ADHD i odkrył, że neurofeedback był w stanie znacznie zmniejszyć podstawowe objawy ADHD.[14] W 2009 roku przeprowadzono metaanalizę obejmującą ponad 15 badań i całkowitą wielkość próby ponad 1100 dzieci i wykazano, że neurofeedback jest skuteczną formą leczenia osób z ADHD.[15] Ponadto inne badania wykazały, że wyniki treningu neurofeedback są porównywalne z korzyściami klinicznymi uzyskanymi dzięki lekom u dzieci.[16] Jednak, w przeciwieństwie do leków, nie odnotowano żadnych niepożądanych lub negatywnych skutków ubocznych w wyniku leczenia ADHD treningiem neurofeedback.

Skuteczność neurofeedbacku u dzieci autystycznych została wstępnie oceniona w badaniu przeprowadzonym w 2002 roku, w którym odnotowano 26% zmniejszenie objawów autystycznych w grupie eksperymentalnej i 3% zmniejszenie w grupie kontrolnej z listy oczekujących.[17] W 2007 roku  opublikowano podobne, ale bardziej imponujące wyniki, zgłaszając 40% zmniejszenie podstawowych objawów autystycznych w wyniku terapii neurofeedbackiem.[18] Podobnie jak w przypadku ADHD, według obecnej wiedzy nie ma dowodów na to, że trening neurofeedbacku powoduje jakiekolwiek szkodliwe lub niepożądane działania u dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD).

W tym opracowaniu omówiono dowody na długoterminowe skutki neurofeedbacku. W trakcie trzech serii badań sprawdzono skuteczność treningu neurofeedbacku u dzieci z autyzmem, a także u dzieci z ADHD. Postawiono również hipotezę, że neurofeedback powoduje zarówno skuteczne, jak i trwałe pozytywne zmiany kliniczne u dzieci z autyzmem i ADHD.

Całe badanie ma 14 stron i jest dostępne tylko dla zalogowanych, profesjonalnych neuroterapeutów.

 

ABY PRZECZYTAĆ CAŁY ARTYKUŁ, KLIKNIJ TUTAJ

To może Ciebie zainteresować